از روزهای واقعی شروع کنید
برای پیدا کردن معیارهای شغلی، لازم نیست ابتدا فهرستی از واژه‌های بزرگ داشته باشید. به دو تجربهٔ رضایت‌بخش و دو تجربهٔ دشوار در کار یا فعالیت جدی خود فکر کنید. بنویسید چه اتفاقی افتاد، چه مسئولیتی داشتید و کدام بخش برایتان مهم بود. تجربهٔ مشخص کمک می‌کند بفهمید وقتی می‌گویید «کار خوب»، دربارهٔ چه ویژگی قابل‌مشاهده‌ای صحبت می‌کنید و کدام بخش فقط برداشت کلی شماست.
در یک مثال فرضی، فردی روزی را دوست داشته که توانسته مسئله‌ای را بدون وقفه تا پایان حل کند. شاید معیار مهم او فرصت تمرکز باشد، نه الزاماً دورکاری یا استقلال کامل. اگر سریع به یک شکل اجرایی بچسبد، ممکن است گزینه‌های مناسب دیگری را نبیند. ابتدا نیاز پشت تجربه را نام‌گذاری کنید و بعد دربارهٔ شیوه‌های مختلف تأمین آن در شغل‌های گوناگون سؤال بپرسید.
واژه‌های کلی را قابل‌بررسی کنید
معیارهایی مانند رشد، احترام و امنیت مهم‌اند، اما بدون توضیح ممکن است هر پیشنهاد را متفاوت تفسیر کنید. برای هر واژه جمله‌ای بنویسید که با «برای من یعنی» آغاز شود. مثلاً احترام می‌تواند به معنای امکان بیان مخالفت، روشن‌بودن انتظارها یا دریافت پاسخ به‌موقع باشد. قرار نیست تعریف جهانی ارائه دهید؛ باید تعریف خودتان آن‌قدر روشن باشد که بتوانید دربارهٔ وجود آن در یک نقش سؤال کنید.
سپس برای هر تعریف، نشانه و پرسش مرتبط بسازید. اگر رشد برای شما به معنی گرفتن بازخورد تخصصی است، سؤال مناسب دربارهٔ فرد بازخورددهنده و شیوهٔ کار اوست. تعداد عنوان‌های مدیریتی سازمان پاسخ مستقیمی به این نیاز نمی‌دهد. این تبدیل واژه به نشانه، شما را از امتیازدادن بر اساس ظاهر شرکت دور می‌کند و نشان می‌دهد چه اطلاعاتی برای مقایسه هنوز باید جمع‌آوری شود.
ترجیح خودتان را از انتظار دیگران جدا کنید
بخشی از معیارهای ما از خانواده، همکاران یا فضای حرفه‌ای می‌آید. این تأثیر لزوماً نامطلوب نیست، اما بهتر است آگاهانه بررسی شود. بپرسید اگر کسی از عنوان و محل کار من خبر نداشت، کدام ویژگی همچنان برایم مهم بود؟ همچنین مشخص کنید نظر چه کسانی به دلیل مشارکت واقعی در پیامد تصمیم اهمیت دارد. شنیدن نظر دیگران با واگذارکردن تعریف زندگی مطلوب به آن‌ها یکسان نیست.
در یک مثال فرضی، فردی اعتبار نام شرکت را بسیار مهم می‌داند، اما هنگام توضیح دلیل، بیشتر به واکنش اطرافیان اشاره می‌کند. شاید اعتبار همچنان برای شبکهٔ حرفه‌ای یا فرصت بعدی ارزش داشته باشد؛ باید این دلیل‌ها از هم جدا شوند. هدف حذف معیار نیست. می‌خواهید بدانید بابت چه چیزی حاضر به پذیرش هزینه هستید و آیا آن دلیل با وضعیت و خواستهٔ فعلی شما ارتباط دارد.
معیارهای تکراری را ادغام کنید
فهرست طولانی همیشه مقایسه را دقیق‌تر نمی‌کند. «زمان برای خانواده»، «پایان مشخص روز کاری» و «تعادل زندگی» ممکن است بخش بزرگی از یک نیاز مشترک را توصیف کنند. اگر هر سه وزن جدا بگیرند، همان نیاز چند بار در نتیجه اثر می‌گذارد. شباهت‌ها را بررسی کنید و در صورت لزوم یک معیار اصلی با چند نشانه بسازید. تفاوت‌های واقعی را نگه دارید، اما تکرار لفظی را با دقت اشتباه نگیرید.
برای آزمایش هم‌پوشانی، بپرسید آیا ممکن است یک گزینه در یکی از دو معیار خوب و در دیگری ضعیف باشد؟ مثلاً درآمد و ثبات زمان پرداخت مرتبط‌اند، اما می‌توانند متفاوت باشند. این پرسش کمک می‌کند معیار مستقل را از توضیح جزئی همان معیار جدا کنید. لازم نیست به طبقه‌بندی بی‌نقص برسید؛ کافی است جدول شما یک ترجیح را ناخواسته چند برابر نکند و دلیل امتیازها قابل‌فهم بماند.
اهمیت معیار را در انتخاب واقعی بسنجید
وقتی از شما می‌پرسند چه چیزی مهم است، ممکن است همهٔ معیارها مهم به نظر برسند. وزن‌دادن زمانی روشن‌تر می‌شود که دو تغییر واقعی را مقایسه کنید: مثلاً افزایش درآمد در برابر کاهش زمان رفت‌وآمد. بپرسید در شرایط فعلی کدام تغییر اثر بیشتری دارد و چرا. وزن‌ها بیان ترجیح شما هستند، نه اندازه‌گیری علمی شخصیت؛ می‌توانند با تغییر مسئولیت‌ها و مرحلهٔ زندگی نیاز به بازبینی داشته باشند.
محدودیت ضروری را وارد همین معامله نکنید. اگر شرطی واقعاً غیرقابل‌مذاکره است، ابتدا آن را به‌عنوان شرط امکان‌پذیری بررسی کنید. سپس میان گزینه‌های باقی‌مانده وزن بدهید. این تفکیک مانع می‌شود مجموع امتیازهای خوب، مسئله‌ای را پنهان کند که در عمل اجرای انتخاب را ناممکن می‌سازد. البته خودِ غیرقابل‌مذاکره‌بودن را نیز صادقانه بررسی کنید؛ گاهی ترجیحی قوی را به اشتباه محدودیت قطعی نامیده‌ایم و گزینه‌ها را زود کنار گذاشته‌ایم.
فهرست را روی یک انتخاب آزمایشی امتحان کنید
دو نقش شناخته‌شده را با معیارهای خود مقایسه کنید و ببینید آیا می‌توانید برای امتیازها دلیل بیاورید. اگر بیشتر خانه‌ها با حس کلی پر می‌شوند، تعریف معیار یا اطلاعات شما هنوز کافی نیست. اگر نتیجه با برداشت شما اختلاف دارد، فوراً جدول را دست‌کاری نکنید. شاید معیار مهمی جا افتاده، چیزی دوبار حساب شده یا ترجیح واقعی شما با چیزی که ابتدا اعلام کرده‌اید فرق دارد.
نسخهٔ نهایی فهرست را کوتاه و قابل‌استفاده نگه دارید. کنار هر معیار، تعریف شخصی، نشانهٔ قابل‌مشاهده و یک سؤال برای مصاحبه بنویسید. این برگه می‌تواند در جست‌وجوی شغل، بررسی پیشنهاد و بازبینی پس از شروع همراه شما باشد. هر بار هم لازم نیست از صفر ساخته شود؛ کافی است با تجربهٔ تازه اصلاحش کنید و بدانید کدام تغییر در معیارها از واقعیت زندگی آمده و کدام از جذابیت لحظه‌ای یک پیشنهاد.